Iedere organisatie kent ze. Leiders die onbetwist de macht hebben, niet gecorrigeerd worden en waarbij niemand het aandurft om hen aan te spreken. Want zij bepalen of je morgen nog een baan hebt, of je salaris blijft lopen en of je toekomst binnen de organisatie veilig is.
Het klinkt krachtig, maar in de praktijk werkt deze stijl maar tot een bepaald punt. Want waar een leider net zo hard bezig is met opbouwen als met afbreken, ontstaat vroeg of laat een kritieke grens. De organisatie stopt met groeien, simpelweg omdat de leider zelf de rem erop zet.
Het Ego als rem op groei
Een belangrijk thema dat ik in 21 jaar coaching keer op keer zie terugkomen, is het ego van de leider. Het ego wil geen fouten horen. Het ego laat geen ruimte voor dialoog.
Het gevolg? Als jouw wil altijd wet is, het ego koste wat kost wil domineren en je altijd gelijk wilt hebben, dan ram je de verantwoordelijkheid uit je medewerkers. Zij leren dat hun stem er niet toe doet, dat hun ideeën niet welkom zijn. Hun initiatief sterft langzaam af. En precies daar verlies je de energie en het ondernemerschap van je organisatie.
Een leider die denkt controle te hebben door altijd de baas te spelen, creëert in werkelijkheid volgzaamheid, angst en stilstand.
Wanneer mag je wél een Teringlijer zijn?
Mag je dan nooit een teringlijer zijn? Integendeel. Soms is het juist noodzakelijk. Er zijn momenten waarop een harde ingreep, een onpopulaire beslissing of het neerzetten van een duidelijke grens strategisch de organisatie verder helpt. Dan is het geen primair gedrag vanuit ego, maar een bewuste, professionele keuze.
Een professionele teringlijer is geen driftige baas, maar een leider die zijn impact tactisch inzet. Het verschil zit in bewustzijn: doe je het om jezelf te beschermen of om de organisatie te dienen?
De Moeilijkste, maar meest Waardevolle Leiders
Ik merk vaak dat juist de meest eigenwijze leiders de interessantste trajecten opleveren. Het kost soms veel tijd en energie om door te dringen tot iemand die overtuigd is van zijn eigen gelijk. Maar als dat lukt, zie je een omslagpunt. Dan ontstaat er ruimte om echt te groeien – en dan kan de organisatie een enorme sprong vooruit maken.
Dat lukt alleen omdat er een goed doordacht proces onder de coaching ligt. Een proces dat de leider dwingt te reflecteren: draagt mijn gedrag daadwerkelijk bij aan de strategische doelstellingen van de organisatie? Deze systematische aanpak maakt het verschil tussen een kortstondig inzicht en een blijvende verandering.
Conclusie
Leiderschap draait niet om angst, maar om impact. Niet om ego, maar om resultaat. Wie de moed heeft zichzelf onder de loep te nemen, dialoog toe te laten en tactisch te kiezen wanneer hij streng optreedt, groeit uit tot een topleider – en voorkomt dat hij verzandt in een teringlijer.
Meer weten? Klik op de link voor een terugbelverzoek of bel direct met +31(0)36 5226463.
